نام وسایل کشاورزی در قدیم

کشاورزی یکی از اصلی ترین و کهن ترین فعالیت های انسانی در طول تاریخ است که با گذر زمان هم وسایل های مورد استفاده در کشاورزی تغییر یافته و مدرن شدند و هم اینکه نام های این ابزار ها اغلب بازتابی از کاربرد، شکل یا صدا های مرتبط با آن ها است که در این مقاله به بررسی نام های قدیمی وسایل کشاورزی و دلایل نام گذاری وسایل کشاورزی در قدیم میپردازیم.

چند نمونه از ابزار های اصلی و کاربردی کشاورزی در قدیم و علت نام گذاری آنها

نام وسایل کشاورزی در قدیم،  کاربرد آن هارا منعکس میکنند و همینطور به دلیل اینکه صنعت هایی مثل پلاستیک سازی پور کریم وجود نداشت همه ابزار ها به وسیله دست ساخته میشدند.

گاو آهن یا خیش؛  که امروزه آن را با عنوان گاه آهن میشناسیم یکی از مهم ترین اختراعات کشاورزی بشر بود و نماد قدرت و شکافتن زمین در زبان های هندی و اروپایی است. گاو آهن ریشه لاتین و انگلیسی داشته و به زبان های باستانی برمیگردد که علت نام گذاری این اسم از واژه فعل شخم زدن تشکیل شده است که از مشتقات این کلمه بوده و در فارسی ترکیب گاو که منظور همان حیوان کشنده است و آهن که جنس تیغه بوده نشان دهنده کاربرد اصلی این ابزار برای شکافتن خاک با نیروی حیوانات است.

در فرهنگ های دیگر و زبان سامی، گاو آهن نخستین و اولیه،  با نام آرد شناخته میشد که به معنای شکافتن میباشد.اما جالب تر این است که در برخی مناطق خیش نماد قدرت و مردانگی بود همچنین در برخی گویش ها به تیغه تیز نیز اشاره داشت.

داس؛ حلال ماه در دستان کشاورز و در فارسی لاتین داس به معنی خمیده است و علت نامگذاری این ابزار به دلیل شکل خمیده مانندی که دارد است.در گذشته آن را به نیمه دیگر ماه تشبیه میکردد و در یونان باستان  این ابزار به خاطر حرکت سریع و برش تیزی که دارد آن را پانون مینامیدند.

این وسیله نه تنها در کشاورزی بلکه در فرهنگ و اسطوره ها نیز جایگاه خاصی داشت.جالب این جاست که در بسیاری از اساطیر داس نمادی از زمان و سرنوشت بود مثلا در اساطیر یونانی، کرونوس با داسی که پدرش را از قدرت بر کنار کرده بود به تصویر کشیده میشود.در ایران باستان نیز در برخی مراسمات مذهبی از داس برای بریدن خوشه های گندم استفاده میکردند و اعتقاد داشتند که این کار باعث افزایش رزق و روزی میشود.

کجبیل؛در زبان فارسی از ترکیب دو کلمه کج به معنی خمیده و بیل که یک ابزاری برای حفاری است تشکیل شده و علت اصلی نامگذاری این ابزار به خاطر شکل تیغه ای و خمیدگی آن است، که برای حفاری خاک و وجین کردن علف های هرز مناسب بود و در زبان فارسی به وضوح به طراحی خمیدگی این ابزار اشاره دارد.امروزه بیشتر ابزار ها به صورت صنعتی ساخته میشوند که بسیار کار آمدتر و تکمیل تر از نسل های گذشته خودشان هستند مثل چنگک پلاستیکی که بر خلاف نسل گذشته خود بسیار سبک بوده و سرعت عمل را افزایش میدهد.

یوغ؛ اتحاد حیوانات برای کارهای کشاورزی که ریشه در زبان های هندی و اروپایی دارد اشاره میکند. این ابزار برای اتصال دو گاو یا حیوان بارکش استفاده میشده که مفهوم آن در زبان فارسی به معنی اتحاد یا پیوند میباشد.

چوب دست یا خرمن کوب؛ نام وسیله ای بود که برای جدا کردن دانه از کاه به کار میرفت که این وسیله در گذشته ابزاری به شکل تخته ای بود که آن را بر روی خرمن میکشیدند تا دانه ها جدا شوند و همینطور صدای کوبیدن غلات و حرکات شلاق مانند این ابزار علت اصلی نام گذاری آن بوده است.این ابزار با حرکت سریع و شلاق مانندش دانه ها را از ساقه جدا میکرد و صدای کوبیدنی که از ضربه های چوب دست به غلات به گوش میرسید یک دلیل دیگر برای نام گذاری این ابزار بوده است.

درون؛ ابزاری برای درو کردن بوده که  ریشه اصلی آن از فعل درو کردن یا عمل درو کردن می‌آید که این ابزار تیغی بلند و منحنی داشت که برای بریدن ساقه های بلند غلات استفاده میشده و صدایی که از دریدن یا بریدن گیاهان ایجاد میشد دلیل اصلی نام گذاری این ابزار است.

پرکنده؛ ابزاری برای جدا سازی دانه از کاه بود که نام های تاریخی آن در فارسی( پر) به معنی جداکردن از و (کنده)  به معنی چوب بود که در پراکنده سازی و جداسازی دانه ها از کاه استفاده میشود و با توجه به شکل چنگال مانندی که داشت به عمل کرد آن در پراکنده کردن مواد کمک میکرد.

هاون و دسته هاون؛ هاون در قدیم یک ابزار برای خرد کردن شناخته میشد که هاون در زبان لاتین به معنی خرد کردن بوده که علت اصلی نام گذاری این ابزار به دلیل صدایی که در هنگام کوبیدن دانه در هاون ایجاد می‌شد، است.

غربال؛ از تمیز کردن دانه ها تا داوری در فرهنگ مردم از این کلمه استفاده میشده که این ابزار وسیله ای برای جدا کردن دانه های مرغوب از دانه های غیر مرغوب و ضایعات بوده اما جالب اینجاست که این کلمه فقط کاربرد ابزار کشاورزی نداشته بلکه در زبان و فرهنگ عامه هم نفوذ داشته است.

نام این وسایل کشاورزی در قدیم ریشه در زبان های عربی و ایرانی داشته که به معنی الک کردن و تفکیک کردن است اما این ابزار در داستان ها و حکایت هایی که در گذشته گفته میشد حضور داشت.اصطلاح ( آدم هارا باید غربال کرد) در گذشته از این کلمه استفاده میشده که به معنی ارزیابی افراد از نظر خوب و بد بود که از کاربرد این ابزار در کشاورزی الهام شده بود.

دولچه؛  نام وسایل کشاورزی در قدیم علاوه بر این که بر اساس کاربرد انتخاب میشد در بعضی مواقع این کلمات در اشعارعاشقانه نیز استفاده میشدند.دولچه یکی از ابزار قدیمی برای حمل آب بود که در آبیاری سنتی استفاده میشده که این وسیله نوعی سطل بود و با استفاده از طناب از چاه یا قنات آب بیرون میکشیدند.

وسیله شخم زنی در قدیم

در این بخش به بررسی نام وسایل کشاورزی در قدیم می پردازیم تا متوجه شویم که اولین مراحل آماده سازی زمین چگونه انجام می شده است. شخم زدن زمین اولین و مهم ترین گام در کاشت بذر بود که خاک را زیر و رو می کرد و اکسیژن لازم را به لایه های زیرین می رساند. اصلی ترین ابزاری که برای این کار استفاده می شد، گاو آهن نام داشت که با نیروی حیوانات کار می کرد. شخم زدن زمین اولین مرحله از چرخه طولانی کشت بود و بدون آن، بذرها در لایه سخت خاک نفوذ نمی کردند و از بین می رفتند.

گاو آهن سنتی که در گویش های مختلف ایران به آن خیش نیز می گفتند، ساختار مهندسی جالب توجهی داشت. این ابزار از یک بدنه بلند چوبی به نام اوخ تشکیل می شد که معمولا از چوب درختان سختی مانند قره آغاج تهیه می گردید. در انتهای این چوب بلند، یک تیغه آهنی تیز و محکم به نام گواهین قرار می گرفت که وظیفه شکافتن لایه های خاک را بر عهده داشت. این مجموعه توسط دو راس گاو نر قوی هیکل کشیده می شد. تکنولوژی های کشاورزی سنتی بر اساس نیازهای محلی شکل گرفته بود تا بیشترین بازدهی را با کمترین هزینه به همراه داشته باشد.

برای اتصال گاو آهن به گاوها، از یک وسیله چوبی دیگر به نام یوغ استفاده می شد که بر گردن حیوانات قرار می گرفت. کشاورزان با هدایت گاوها و فشار آوردن بر انتهای گاو آهن، شیارهای منظمی روی زمین ایجاد می کردند. به دلیل سبک بودن و عمق کم این ابزارها، کشاورز ناچار بود زمین را چندین بار در جهت های مختلف شخم بزند تا کلوخ ها کاملا خرد شوند و بستر نرمی برای بذرپاشی آماده گردد. این کار به هماهنگی و مهارت بالایی میان انسان و حیوان نیاز داشت.

تربیت کردن حیوانات برای شخم زنی نیز فرآیند دشواری بود. گاوها باید یاد می گرفتند که موازی با یکدیگر حرکت کنند و از مسیر شیار خارج نشوند. آهنگران محلی نیز نقشی کلیدی در این فرآیند داشتند، چرا که با کند شدن تیغه گاو آهن، کار شخم زدن به شدت سخت می شد و آن ها باید مرتبا تیغه ها را با حرارت آتش و ضربات پتک تیز و بازسازی می کردند.

ابزار کشاورزی قدیمی

تنوع در میان ادوات کشاورزی قدیمی نشان دهنده تکامل تدریجی روش های تولید در طول قرن ها است. برای درک بهتر سبک زندگی روستاییان، بررسی نام وسایل کشاورزی در قدیم از اهمیت بالایی برخوردار است. کشاورزان علاوه بر شخم زدن، به وسایلی برای برداشت، آبیاری و فرآوری محصولات نیاز داشتند. هر یک از این وسایل با دقت فراوان و متناسب با ارگونومی بدن انسان طراحی می شد تا خستگی کار بدنی را کاهش دهد. کشاورزان علاوه بر ابزارهای دامی، از ابزار دستی قدیمی نیز برای کارهای روزمره خود در مزارع کوچک استفاده می کردند.

استفاده از کشاورزی سنتی در آن دوران نیازمند ابزارهایی بود که بتواند در سخت ترین شرایط آب و هوایی دوام بیاورد و دچار فرسودگی سریع نشود. از داس های کوچک برای درو کردن گندم گرفته تا بیل های سنگین برای حفر جوی های آب، همگی نقشی حیاتی در این چرخه داشتند. در ادامه به معرفی برخی از مهم ترین نمونه های این دسته می پردازیم:

• داس: ابزاری با تیغه منحنی و تیز برای بریدن ساقه گیاهان و درو کردن گندم و جو که با دست استفاده می شد.
• بیل سنتی: وسیله ای با لبه فلزی پهن برای جابجایی خاک، هدایت مسیر آب و ایجاد مرزهای آبیاری در زمین.
• چنگک چوبی: ابزاری چند شاخه که برای جمع آوری علوفه و کاه پس از خرمن کوبی استفاده می شد.
• کلنگ دو سر: ابزاری برای کندن زمین های سفت و ریشه کن کردن بوته های هرز مزاحم در اطراف زمین ها.
• غربال چوبی: ظرفی سوراخ دار برای جداسازی دانه های پاک شده از گرد و خاک و ناخالصی ها.

این ابزارها با وجود سادگی، بازدهی بالایی داشتند و به کشاورزان اجازه می دادند تا محصولات خود را با کیفیت مناسب برداشت کنند. هر یک از این وسایل نمادی از تلاش و سخت کوشی نسل های گذشته است که بدون هیچ ابزار مکانیزه ای، بزرگ ترین مزارع را مدیریت می کردند. ارزش هنری و تاریخی این ابزارها به قدری است که امروزه در موزه های مردم شناسی نگهداری می شوند تا نسل جدید با ریشه های خود آشنا شود.

علاوه بر این ابزارهای پایه، وسایلی مانند دنگ برای شالی کوبی و پوست کندن برنج یا آسیاب های دستی سنگی کوچک برای آرد کردن گندم در خانه ها وجود داشت. این تنوع نشان می دهد که چگونه هر خانه روستایی خود به یک کارگاه کوچک تولیدی و خودکفا تبدیل شده بود که نیازهای خود را بدون وابستگی به شهرهای بزرگ تامین می کرد.

ابزار سنتی شخم زدن

آماده سازی زمین برای کاشت، بدون استفاده از ابزار سنتی شخم زدن غیرممکن بود. در واقع مطالعه نام وسایل کشاورزی در قدیم به ما یادآوری می کند که تکنولوژی شخم زدن چقدر در طول تاریخ تکامل یافته است. قبل از اختراع تراکتور، کشاورزان متکی به ابزارهای دستی و دامی بودند که کارایی آن ها به شدت به نوع خاک و شرایط جوی بستگی داشت. استفاده از ادوات کشاورزی قدیمی در زمین های ناهموار با چالش های زیادی همراه بود. در مناطقی که خاک سفت تر بود، کار شخم زدن به یک چالش بزرگ تبدیل می شد که روزها به طول می انجامید.

برای شخم زدن زمین به شکل اصولی، کشاورزان از چندین ابزار مکمل استفاده می کردند تا مطمئن شوند کلوخ های بزرگ خاک شکسته شده و زمین کاملا هموار شده است. این فرآیند نه تنها به رشد بهتر ریشه گیاهان کمک می کرد، بلکه تبخیر آب را نیز کاهش می داد و حاصلخیزی زمین را حفظ می کرد. در جدول زیر مشخصات برخی از این موارد را تحت عنوان نام وسایل کشاورزی در قدیم مقایسه کرده ایم:

استفاده از این ابزارهای مکمل به صورت زنجیره ای، کیفیت خاک را برای کاشت بذر تضمین می کرد. این سیستم سنتی با وجود نیاز به انرژی فیزیکی زیاد، سال ها منبع اصلی تامین غذای جامعه بود و به مرور زمان با تجربه اندوزی دهقانان بهبود می یافت.

دهقانان در دوره های مختلف متوجه شدند که شخم زدن در فصل های مختلف تاثیرات متفاوتی بر کیفیت خاک دارد. به همین دلیل، ابزارهای خود را به گونه ای تنظیم می کردند که در بهار یا پاییز بیشترین کارایی را داشته باشند. برای مثال، زاویه تیغه خیش را تغییر می دادند تا در شخم پاییزی خاک را عمیق تر برگرداند و لارو حشرات مزاحم در اثر سرمای زمستان از بین بروند. این دانش تجربی ارزشمند در کنار ابزارهای سنتی شخم زدن، کلید پایداری کشاورزی در فلات خشک ایران بود.

وسایل قدیمی چوبی کشاورزی

در دوران باستان، چوب به عنوان در دسترس ترین و ارزان ترین ماده اولیه برای ساخت ابزارها به شمار می رفت. وسایل قدیمی چوبی کشاورزی بخش عمده ای از ابزارهای یک مزرعه دار را تشکیل می دادند. بسیاری از ابزارهایی که امروزه به شکل مدرن استفاده می شوند، در لیست نام وسایل کشاورزی در قدیم ریشه دارند. چوب درختانی مانند قره آغاج، بلوط و گردو به دلیل استحکام بالا و انعطاف پذیری مناسب، بهترین گزینه برای ساخت بدنه خیش، دسته بیل ها و چنگک ها بودند. بسیاری از مردم با مشاهده ادوات کشاورزی قدیمی به هنر نجاران سنتی پی می برند.

امروزه با پیشرفت فناوری، پلاستیک های فشرده و فلزات سبک جایگزین چوب شده اند. اگر به دنبال ارتقای وسایل خود هستید، می توانید انواع تجهیزات مدرن کشاورزی را جایگزین ابزارهای فرسوده چوبی کنید تا سرعت کار شما افزایش یابد. این تغییرات باعث افزایش چشمگیر سرعت و بازدهی کار می شود و از هدر رفتن زمان گران بهای شما جلوگیری می کند.

با این حال، بررسی ساختار وسایل چوبی قدیمی نشان می دهد که نجاران کشاورزی سنتی چقدر در طراحی این وسایل هوشمندانه عمل می کردند. یوغ یا همان بویندیریخ که روی گردن گاو قرار می گرفت، به گونه ای تراشیده می شد که به پوست حیوان آسیب نزند و در عین حال بیشترین نیروی کششی را انتقال دهد. همچنین چنگک های چوبی با شاخه های منظم خود به عنوان یک ابزار دستی قدیمی نقش مهمی در باد دادن خرمن و جدا کردن دانه از کاه داشتند و به کشاورزان اجازه می دادند تا محصولی پاکیزه تر تولید کنند.

از دیگر ابزارهای چوبی جالب می توان به چرخ های آبی چوبی قدیمی اشاره کرد که برای بالا آوردن آب از رودخانه ها و هدایت آن به کانال های آبیاری استفاده می شدند. این سازه های چوبی مهندسی شده، جریان آب را بدون نیاز به هیچ انرژی خارجی و تنها با نیروی خود رودخانه به حرکت در می آوردند. همچنین خرمن کوب های چوبی که در زیر آن ها سنگ های تیز یا تیغه های فلزی نصب می شد، توسط اسب یا گاو روی گندم ها کشیده می شدند تا ساقه ها را خرد کرده و کاه را از دانه جدا کنند. هنر چوب تراشی در خدمت زراعت، فصلی درخشان از تاریخ صنعتی ایران است.

اصطلاحات کشاورزی قدیمی

فرهنگ کشاورزی سنتی ایران سرشار از واژه ها و اصطلاحاتی است که نشان دهنده عمق پیوند مردم با زمین است. اصطلاحات کشاورزی قدیمی نه تنها توصیف کننده ابزارها بودند، بلکه مفاهیم عمیقی از همکاری و زمان بندی زراعت را منتقل می کردند. آشنایی با این اصطلاحات و نام وسایل کشاورزی در قدیم به ما کمک می کند تا ادبیات شفاهی و مکتوب گذشتگان مان را بهتر درک کنیم. برخی از این اصطلاحات به طور مستقیم به ادوات کشاورزی قدیمی اشاره دارند و ریشه در شیوه های زندگی بومی مردم دارند.

در مناطق مختلف ایران، واژه های متفاوتی برای فرآیندهای یکسان به کار می رفت. این تنوع زبانی نشان دهنده گستردگی جغرافیایی و فرهنگی ایران است. در ادامه به برخی از معروف ترین اصطلاحات این حوزه اشاره می کنیم:

• شدیار یا شیار: به عمل شخم زدن اولیه زمین برای آماده سازی بستر کاشت گفته می شد.
• جفت: واحدی برای اندازه گیری مساحت زمین که بر اساس مقدار زمین شخم زده شده توسط یک جفت گاو در یک روز محاسبه می شد.
• جوت سورمک: اصطلاحی ترکی در برخی مناطق ایران به معنای راندن گاو آهن و شخم زدن زمین.
• کیله: پیمانه ای چوبی که در گذشته برای سنجش میزان بذر یا سهم دستمزد کارگران استفاده می شد.
• باد دادن خرمن: پرتاب کردن مخلوط کاه و دانه به هوا با چنگک چوبی برای جدا کردن دانه ها به کمک باد.

این اصطلاحات امروزه بیشتر جنبه تاریخی دارند، اما هنوز در میان برخی از کشاورزان قدیمی و بومی مناطق مختلف کشور شنیده می شوند و نشان دهنده هویت غنی زراعی ما هستند. نگهداری و ثبت این اصطلاحات به حفظ فرهنگ عامه کمک می کند. واژه هایی مانند دشتبان برای نگهبان دشت ها، میراب برای تقسیم کننده عادلانه آب قنوات و کرت برای بخش بندی های مربعی زمین، همگی بخشی از این واژگان ارزشمند هستند.

سیستم های سنتی تقسیم آب در ایران مانند قنات ها، نیازمند اصطلاحات و قوانین حقوقی بسیار پیچیده ای بودند. میراب ها با استفاده از ساعت های آبی ساده، سهم آب هر کشاورز را با دقت ثانیه محاسبه می کردند. این نظم و قوانین نشان دهنده پیشرفته بودن جامعه سنتی ایران در مدیریت منابع محدود آب است و واژه های مرتبط با آن هنوز هم در اسناد قدیمی و کتاب های تاریخی خودنمایی می کنند.

تخته ای که کشاورزان برای شیار استفاده می شود

پس از شخم زدن زمین با گاو آهن، کلوخ های بزرگی روی سطح خاک باقی می ماند که مانع کاشت یکنواخت بذر می شد. تخته ای که کشاورزان برای شیار استفاده می شود در واقع همان ماله چوبی یا خاک کش بود که برای هموار کردن سطح زمین شخم خورده به کار می رفت. این ماله چوبی یکی از جالب ترین ابزارها در میان نام وسایل کشاورزی در قدیم است که با وجود ساختار ساده اش، تاثیری شگفت انگیز در کیفیت خاک آماده شده داشت. تخته صاف کن یکی از کاربردی ترین نمونه های ادوات کشاورزی قدیمی بود.

کشاورزان با قرار دادن این تخته پهن و طویل روی زمین و کشیدن آن توسط حیوانات، کلوخ ها را خرد و زمین را کاملا صاف می کردند. این کار باعث می شد تا بذرها در عمق مناسبی قرار گیرند و آبیاری زمین به صورت یکنواخت انجام شود. برای مطالعه بیشتر در مورد تکامل این ابزارها می توانید به تاریخچه گاوآهن در بریتانیکا مراجعه کنید. بررسی این ابزارها نشان می دهد که روش های قدیمی کشاورزی با وجود سختی های فراوان، بسیار علمی و دقیق بوده اند. این ماله های چوبی از نمادهای بارز کشاورزی سنتی هستند که اهمیت هموارسازی خاک را به خوبی نشان می دهند.

گاهی اوقات برای افزایش وزن ماله چوبی و خرد کردن کلوخ های سخت تر، کشاورز یا کودکان او روی تخته می ایستادند تا سنگینی بیشتری اعمال شود. این کار فرآیند صاف کردن را سرعت می بخشید. در مناطق بادخیز، هموارسازی خاک مانع از وزش باد و جابجایی بذرها می شد و رطوبت لایه های زیرین خاک را در برابر تابش شدید آفتاب حفظ می کرد.

امروزه غلتک ها و لولرهای مکانیزه جایگزین این تخته های چوبی شده اند، اما اصول کار همچنان یکسان است؛ یعنی هموارسازی سطح خاک برای حفظ رطوبت و تسهیل ریشه دوانی گیاه. استفاده درست از این ابزار مانع تبخیر سریع آب از لابه لای شیارهای خاک می شد و بازدهی محصول را ارتقا می داد. بدون هموارسازی مناسب، زمین های کشاورزی دچار تجمع بیهوده آب در برخی نقاط و خشکی در نقاط دیگر می شدند که آسیب بزرگی به ریشه گیاهان جوان می زد.

نام وسایل کشاورزی در قدیم بر اساس باور و تجربه

در گذشته زمین های کشاورزی و زراعتی تنها یک قطعه از خاک نبودند بلکه هر زمین بر اساس ویژگی های خاص خود نام میگرفتند که این نام، نشان دهنده کیفیت خاک، نوع محصول یا حتی داستانی که از گذشته بود را در دل نام خود داشت.

در گذشته دیم زار به زمینی گفته میشد که بدون آبیاری و تنها با استفاده از آب باران باعث رشد محصول خودش میشد و علت اصلی نلم گذاری این زمین به ریشه کلمه دیم برمیگردد که به معنی باران است.و همینطور زمین های کشاورزی که با نام کشت زار ما میشناسیم از ترکیب معنی تو کلمه کشت به معنی عمل کاشتن بذر و زار به معنی مکان گسترده است که نشان دهنده زمین وسیع برای کشاورزی است.

کشاورزی و نام وسایل کشاورزی در قدیم، بیش از یک حرفه است

زبان و نام گذاری در فرهنگ کشاورزی سنتی، تنها برای توصیف ابزار و فرآیند ها نبود بلکه بخشی از تاریخ و باور ها و جهان بینی های مردم آن دوران را شکل میداد.زمین های زراعی، ابزار های کشاورزی و فصل ها و آیین ها همگی تحت تاثیر این فرهنگ بودند.بررسی این مفاهیم نشان میدهد که کشاورزی در گذشته صرفا یک فعالیت اقتصادی نبوده بلکه یک سبک زندگی بود که تمام جنبه های حیات اجتماعی،مذهبی و حتی ادبیاتی را تحت تاثیر قرار میداد.

با نگاهی عمیق و دقیق به نام وسایل کشاورزی در قدیم و فرهنگ ها میتوان درک عمیقی از دنیای کشاورزان قدیم به دست آورد که در پشت هر اسم و کاری که انجام میدادند یک سنت و ریشه فرهنگی داشت و در نهایت ابزار ها و محیط کاری آن ها به بخشی از هویت فرهنگی آن ها اشاره میکرد.